nat-tuj-ni-maj

नातं तुझं माझं

People ask me why my poems are full of unfulfilled love. Always asking if I am sad, hurt or just incapable of writing anything remotely happy. But I think there’s a certain kind of beauty in sadness. There is beauty in longings and beauty in separations. Here’s yet another poem and yes as always it is a bit sad. It talks about tainted unfulfilled love and of loneliness that follows after a blissful union. Hope you all like it.

 

तुझं माझं नातं
वळवाच्या पावसा सारखं
अचानक आभाळ भरून टाकणारं
झरझर कोसळून सुद्धा
मनात ओली हळवी आस लावणारं

तुझं माझं नातं
अळवाच्या पाना सारखं
कोसळणाऱ्या पावसात स्वछंद नाचणारं
चिंब भिजून सुद्धा
पावसाचा एकच थेंब जपणारं

तुझं माझं नातं
क्षणभंगुर मृगजळा सारखं
उजाडलेल्या वाळवंटात आशेची आस लावणारं
दूर क्षितिजावर दिसून सुद्धा
वाळू सारखं हातातून निसटून जाणारं

तुझं माझं नातं
समुद्राच्या लाटांसारखं
किनाऱ्याच्या स्पर्शाला आतुर होऊन उसळणारं
एवढ्या दूरवरून येऊन सुद्धा
क्षणभरच भेटणारं

तुझं माझं नातं
शोकेस मधल्या शंखा सारखं
दुसऱ्यांच्या शोभेसाठी काचेत राहणारं
समुद्रापासून दूर असूनसुद्धा
अंतःकरणातून समुद्रालाच हाक देणारं

तुझं माझं नातं
समांतर रेषांसारखं
सतत डोळ्यांदेखत राहणारं
आयुष्यभर साथ देऊन सुद्धा
कधी न भिडणारं

तुझं माझं नातं
वळवाच्या त्या पावसासारखं
अचानक आभाळ भरून
तुझी आठवण मनात पेरून जाणारं

अश्विनी नवाथे

 

Image courtesy: Ajay Pake

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s